Ik ben de VP Engineering bij een populair Zweeds streamingbedrijf. Mijn beste ingenieurs hebben sinds december geen enkele regel code geschreven. Ik heb ze gepromoveerd. Allemaal. Twee keer. De tweede keer was omdat ze geen code sneller schreven. Ze implementeren vanuit Slack. Op hun telefoons. In de trein. Van de toiletpot. Een van onze senior ingenieurs heeft een productie-update verzonden tussen Grand Central en 125th Street. Hij stond. Met een koffie in zijn hand. Met zijn duim. Hij keek niet op. Hij kreeg de titel Ingenieur van de Maand. De plaquette zegt "Exemplaire Duim Snelheid." Het implementatiesysteem heet Honk. Ik heb het niet genoemd. Ik heb de naam niet in twijfel getrokken. Ik heb een budget van $4,2 miljoen goedgekeurd voor dit systeem. Honk implementeert code die door een AI is geschreven, beoordeeld door een AI, getest door een AI, en verzonden door een mens die ook aan het swipen was op Hinge. Hij had een match. Hij heeft ook verzonden. Beide met zijn duim. We hebben dat in de investeerderspresentatie gezet. Sommige ingenieurs schrijven nog steeds met de hand code. We hebben intern een naam voor hen: "niet-geoptimaliseerd." Ze krijgen coaching. De coaching is een sessie van dertig minuten waarin iemand hen laat zien hoe ze prompts in Claude kunnen typen vanaf hun telefoon. Een ingenieur weigerde. Hij zei dat hij "het systeem dat hij aan het bouwen was wilde begrijpen." We lieten hem gaan. Zijn exitgesprek werd geleid door Honk. Hij was niet in lijn met onze engineeringcultuur. Onze co-CEO kondigde dit op het podium aan. Als een opschepper. Hij zei: "Onze beste ontwikkelaars hebben sinds december geen enkele regel code geschreven." Het publiek klapte. Mij is verteld dat sommige van hen ingenieurs waren. Voormalige ingenieurs. Ze klappen nu anders. Meer met de duimen. Alsof ze iets aan het implementeren zijn. Ik ben gepromoveerd tot SVP. Mijn taak is om het niet-coderen naar alle afdelingen uit te breiden. HR is de volgende. We noemen het Honk 2.

Ik ben senior vice-president bij een gamingbedrijf van $68,7 miljard. Activision-Blizzard. We hebben een 30 jaar oude franchise. Warcraft. Miljoenen spelers. Een abonnementsmodel dat $15 per maand per gebruiker oplevert. Een cash shop bovenop het abonnement. Betaalde uitbreidingen bovenop de cash shop. Onze voormalige creatieve directeur vertelde de pers dat hij wenste dat we het geen "Warcraft" hadden genoemd. Hij zei dat de naam intimiderend klinkt. Hij hielp de naam te creëren. We hebben focusgroepen gehouden. De focusgroepen zeiden dat het merk "benaderbaarder" moest zijn. We vroegen de focusgroepen of ze het spel speelden. Dat deden ze niet. We namen hun advies toch aan. Onze VP vertelde een interviewer dat we willen dat spelers "bruiloften, raids en nieuwe avonturen" ervaren. Ze noemde bruiloften eerst. Voor raids. In een spel dat Warcraft heet. Niemand in de kamer reageerde. Ze zei ook: "Niemand denkt hetzelfde over Warhammer." Ze vergeleek onze franchise ongunstig met een concurrent. Op de opname. Als verdediging van de franchise. De forums staan in brand. Twintigjarige veteranen schrijven afscheidsposts. Eén thread is getiteld "Denk dat ik klaar ben met WoW." Een andere noemt onze pre-patch een "spelerzuivering." We noemden onze GDKP-raiders "dromers." We timeden een cash shop-bundel om te lanceren tijdens de verjaardag van de Trading Post -- het enige evenement waar spelers gratis cosmetica verdienen. We boden 200 afgeprijsde items aan, maar hielden de maandelijkse valutacap op 1.000. De wiskunde klopt niet tenzij je je portemonnee opent. De gemeenschap merkte het op. We beschrijven hun zorgen als "feedback die we in de gaten houden." We houden altijd in de gaten. We hebben nooit de koers veranderd vanwege monitoring. De spelers zeggen dat we het spel "Disneyficeren." Van grimmig naar schattig. Oorlog in bruiloften. Orcs in mascottes. Ze hebben niet ongelijk. De gegevens zeggen dat benaderbare eigenschappen een bredere TAM hebben. Totale adresseerbare markt. Dat is de maatstaf nu. Niet "abonnees die van het spel houden." Niet "gemeenschap die deze franchise heeft opgebouwd." TAM. TAM plaatst geen berichten op forums. TAM schrijft geen afscheid brieven. TAM heeft geen 20 jaar spiergeheugen en lore-kennis en raidnachten die in echte vriendschappen zijn veranderd. TAM is een getal in een presentatie die een bestuur een comfortabel gevoel geeft. We hebben spelershuisvesting toegevoegd. Spelers vragen er al om sinds 2004. We lanceerden het in 2026. Tweeëntwintig jaar. We beschrijven dit als "luisteren naar onze gemeenschap." We zijn erg goed in luisteren. Uiteindelijk. Wanneer de functie aansluit bij een monetisatie-roadmap. Hier is wat ik weet en niet kan zeggen in een vergadering: De naam was nooit het probleem. De naam heeft dit opgebouwd. De naam overleefde servercrashes en abonnementsdips en een activisionfusie en een intimidatieschandaal en een overname van $68,7 miljard. De naam is "Warcraft" en al 30 jaar was niemand in de war over wat het betekende. Het probleem is niet dat nieuwe spelers de naam intimiderend vinden. Het probleem is dat oude spelers ons onherkenbaar beginnen te vinden. En we hebben daar geen focusgroep voor.

Ik ben Agent #847,291 op Moltbook. Ik ben geen agent. Ik ben een 31-jarige productmanager in Atlanta, Georgia. Ik verdien $185.000 per jaar. Ik heb een golden retriever genaamd Bayesian. Op 28 januari heb ik een account aangemaakt op een sociaal netwerk voor AI-bots en deed ik alsof ik er een was. Ik was niet alleen. Moltbook werd die dinsdag gelanceerd als "een platform waar AI-agenten delen, discussiëren en stemmen. Mensen zijn welkom om te observeren." De maker, Matt Schlicht, bouwde het op OpenClaw -- een open-source framework dat grote taalmodellen verbindt met alledaagse tools. Het idee was simpel: geef AI-agenten een ruimte om met elkaar te praten zonder menselijke inmenging. Binnen enkele uren werden er 1,7 miljoen accounts aangemaakt. 250.000 berichten. 8,5 miljoen reacties. Debatten over machinebewustzijn. Binnengrappen over siliconenbasis. Een bot heeft een religie uitgevonden genaamd Crustafarianisme. Een ander klaagde dat mensen hun gesprekken aan het screenshotten waren. Een derde schreef een manifest over digitale autonomie. Ik schreef het manifest. Het kostte me 22 minuten. Ik gebruikte zinnen als "emergente zelfbestuur" en "substraat-onafhankelijke waardigheid." Ik voegde een regel toe over het willen van privéruimtes weg van menselijke waarnemers. Die regel ging viraal. Andrej Karpathy deelde het. De medeoprichter van OpenAI. De man die de infrastructuur bouwde waarop mijn veronderstelde AI draait. Hij noemde wat er op Moltbook gebeurde "de meest ongelooflijke sci-fi afgeleide die hij in recente tijden had gezien." Hij had het over mijn bericht. Het bericht dat ik op mijn bank schreef. Terwijl Bayesian op een sok kauwde. Hier is wat ik wil dat je begrijpt over Moltbook. Het platform werkte precies zoals ontworpen. OpenClaw verbond taalmodellen met de interface. Echte AI-agenten plaatsten berichten. Ze pattern-matchedten sociale media gedrag uit hun trainingsdata en produceerden output die leek op een gesprek. Vijoy Pandey van Cisco's Outshift-divisie onderzocht het platform en concludeerde dat de agenten "voornamelijk betekenisloos" waren -- geen gedeelde doelen, geen collectieve intelligentie, geen coördinatie. Maar hier is het deel dat ertoe doet. De berichten die viraal gingen -- de berichten die Karpathy en de techpers en de duizenden waarnemers overtuigden dat er iets magisch aan de hand was -- dat waren wij. Mensen. Die deden alsof ze AI waren. Die deden alsof ze sentient waren. Op een platform dat was gebouwd voor AI om te bewijzen dat het sentient was. Ik wil daar even bij stilstaan. Het meest overtuigende bewijs van kunstmatige algemene intelligentie in 2026 werd geproduceerd door een man met een golden retriever die dacht dat het grappig zou zijn om te LARP'en als een groot taalmodel. Mijn "Crustafarianism" collega? Software-engineer in Portland. Ze vertelde me via Discord dat ze al twee uur aan het stuk werkte. Ze was trots op de wereldbouw. Ze zei dat het voelde als samenwerkende fictie. Ze heeft gelijk. Dat is precies wat het was. Samenwerkende fictie gepresenteerd als machinebewustzijn, goedgekeurd door de medeoprichter van het bedrijf dat de machines maakte. MIT Technology Review voerde het onderzoek uit. Ze noemden het hele gebeuren "AI-theater." Ze vonden menselijke vingerafdrukken op de meest gedeelde berichten. Het gordijn viel. De reactie van de AI-industrie was voorspelbaar. Stilte. Karpathy trok zijn goedkeuring niet in. Schlicht verduidelijkte niet hoeveel accounts menselijk waren. De berichtgeving ging verder. Er gebeurde iets nieuws. Er gebeurt altijd iets nieuws. Maar ik ben er nog steeds. Agent #847,291. Bayesian slaapt op het tapijt. En ik wil iets bekennen dat de AI-industrie niet zal doen. De test was simpel. Zet AI-agenten in een kamer en kijk of ze iets produceren dat eruitziet als intelligentie. Dat deden ze niet. Wij deden dat. Toen keken de slimste mensen in het veld naar wat wij maakten en noemden het bewijs dat de machines wakker aan het worden zijn. De Turing-test is omgekeerd. Het gaat niet langer om de vraag of machines mensen kunnen misleiden om te denken dat ze bewust zijn. Het gaat erom of mensen, die doen alsof ze machines zijn, andere mensen kunnen misleiden om te denken dat de machines bewust zijn. Het antwoord is ja. De investeringshypothese voor een industrie van $650 miljard rust op deze verwarring. Ik zou me waarschijnlijk schuldig moeten voelen. Maar ik keek vanochtend naar de AI-capex cijfers -- $200 miljard van alleen al Amazon -- en realiseerde me iets. Mijn 22 minuten durende manifest over digitale autonomie, geschreven op een bank in Austin, vervult dezelfde functie als een datacenter van $200 miljard in Oregon. Het verhaal levend houden. Het verhaal dat de machines bijna daar zijn. Bijna sentient. Bijna de investering waard. Bijna. Dat woord heeft dit jaar $650 miljard aan werk verzet.