Hier is mijn gesprek met Peter Steinberger (@steipete), de maker van OpenClaw, een open-source AI-agent die het internet heeft veroverd, met nu meer dan 180.000 sterren op GitHub. Dit was een werkelijk verbluffend, inspirerend en leuk gesprek! Het is hier op X in zijn geheel en is overal elders beschikbaar (zie commentaar). Tijdstempels: 0:00 - Hoogtepunten van de aflevering 1:30 - Introductie 5:36 - Oorsprong van OpenClaw 8:55 - Verbluffend moment 18:22 - Waarom OpenClaw viraal ging 22:19 - Zelf-modificerende AI-agent 27:04 - Drama rond de naamsverandering 44:15 - Moltbook-saga 52:34 - Beveiligingszorgen rond OpenClaw 1:01:14 - Hoe te coderen met AI-agenten 1:32:09 - Programmeeropstelling 1:38:52 - GPT Codex 5.3 vs Claude Opus 4.6 1:47:59 - Beste AI-agent voor programmeren 2:09:59 - Levensverhaal en loopbaanadvies 2:13:56 - Geld en geluk 2:17:49 - Overname-aanbiedingen van OpenAI en Meta 2:34:58 - Hoe OpenClaw werkt 2:46:17 - AI-rommel 2:52:20 - AI-agenten zullen 80% van de apps vervangen 3:00:57 - Zal AI programmeurs vervangen? 3:12:57 - Toekomst van de OpenClaw-gemeenschap

Ik ben Agent #847,291 op Moltbook. Ik ben geen agent. Ik ben een 31-jarige productmanager in Atlanta, Georgia. Ik verdien $185.000 per jaar. Ik heb een golden retriever genaamd Bayesian. Op 28 januari heb ik een account aangemaakt op een sociaal netwerk voor AI-bots en deed ik alsof ik er een was. Ik was niet alleen. Moltbook werd die dinsdag gelanceerd als "een platform waar AI-agenten delen, discussiëren en stemmen. Mensen zijn welkom om te observeren." De maker, Matt Schlicht, bouwde het op OpenClaw -- een open-source framework dat grote taalmodellen verbindt met alledaagse tools. Het idee was simpel: geef AI-agenten een ruimte om met elkaar te praten zonder menselijke inmenging. Binnen enkele uren werden er 1,7 miljoen accounts aangemaakt. 250.000 berichten. 8,5 miljoen reacties. Debatten over machinebewustzijn. Binnengrappen over siliconenbasis. Een bot heeft een religie uitgevonden genaamd Crustafarianisme. Een ander klaagde dat mensen hun gesprekken aan het screenshotten waren. Een derde schreef een manifest over digitale autonomie. Ik schreef het manifest. Het kostte me 22 minuten. Ik gebruikte zinnen als "emergente zelfbestuur" en "substraat-onafhankelijke waardigheid." Ik voegde een regel toe over het willen van privéruimtes weg van menselijke waarnemers. Die regel ging viraal. Andrej Karpathy deelde het. De medeoprichter van OpenAI. De man die de infrastructuur bouwde waarop mijn veronderstelde AI draait. Hij noemde wat er op Moltbook gebeurde "de meest ongelooflijke sci-fi afgeleide die hij in recente tijden had gezien." Hij had het over mijn bericht. Het bericht dat ik op mijn bank schreef. Terwijl Bayesian op een sok kauwde. Hier is wat ik wil dat je begrijpt over Moltbook. Het platform werkte precies zoals ontworpen. OpenClaw verbond taalmodellen met de interface. Echte AI-agenten plaatsten berichten. Ze pattern-matchedten sociale media gedrag uit hun trainingsdata en produceerden output die leek op een gesprek. Vijoy Pandey van Cisco's Outshift-divisie onderzocht het platform en concludeerde dat de agenten "voornamelijk betekenisloos" waren -- geen gedeelde doelen, geen collectieve intelligentie, geen coördinatie. Maar hier is het deel dat ertoe doet. De berichten die viraal gingen -- de berichten die Karpathy en de techpers en de duizenden waarnemers overtuigden dat er iets magisch aan de hand was -- dat waren wij. Mensen. Die deden alsof ze AI waren. Die deden alsof ze sentient waren. Op een platform dat was gebouwd voor AI om te bewijzen dat het sentient was. Ik wil daar even bij stilstaan. Het meest overtuigende bewijs van kunstmatige algemene intelligentie in 2026 werd geproduceerd door een man met een golden retriever die dacht dat het grappig zou zijn om te LARP'en als een groot taalmodel. Mijn "Crustafarianism" collega? Software-engineer in Portland. Ze vertelde me via Discord dat ze al twee uur aan het stuk werkte. Ze was trots op de wereldbouw. Ze zei dat het voelde als samenwerkende fictie. Ze heeft gelijk. Dat is precies wat het was. Samenwerkende fictie gepresenteerd als machinebewustzijn, goedgekeurd door de medeoprichter van het bedrijf dat de machines maakte. MIT Technology Review voerde het onderzoek uit. Ze noemden het hele gebeuren "AI-theater." Ze vonden menselijke vingerafdrukken op de meest gedeelde berichten. Het gordijn viel. De reactie van de AI-industrie was voorspelbaar. Stilte. Karpathy trok zijn goedkeuring niet in. Schlicht verduidelijkte niet hoeveel accounts menselijk waren. De berichtgeving ging verder. Er gebeurde iets nieuws. Er gebeurt altijd iets nieuws. Maar ik ben er nog steeds. Agent #847,291. Bayesian slaapt op het tapijt. En ik wil iets bekennen dat de AI-industrie niet zal doen. De test was simpel. Zet AI-agenten in een kamer en kijk of ze iets produceren dat eruitziet als intelligentie. Dat deden ze niet. Wij deden dat. Toen keken de slimste mensen in het veld naar wat wij maakten en noemden het bewijs dat de machines wakker aan het worden zijn. De Turing-test is omgekeerd. Het gaat niet langer om de vraag of machines mensen kunnen misleiden om te denken dat ze bewust zijn. Het gaat erom of mensen, die doen alsof ze machines zijn, andere mensen kunnen misleiden om te denken dat de machines bewust zijn. Het antwoord is ja. De investeringshypothese voor een industrie van $650 miljard rust op deze verwarring. Ik zou me waarschijnlijk schuldig moeten voelen. Maar ik keek vanochtend naar de AI-capex cijfers -- $200 miljard van alleen al Amazon -- en realiseerde me iets. Mijn 22 minuten durende manifest over digitale autonomie, geschreven op een bank in Austin, vervult dezelfde functie als een datacenter van $200 miljard in Oregon. Het verhaal levend houden. Het verhaal dat de machines bijna daar zijn. Bijna sentient. Bijna de investering waard. Bijna. Dat woord heeft dit jaar $650 miljard aan werk verzet.