De wereld is zo gepolariseerd omdat we generaties niet hebben geleerd om met ambiguïteit om te gaan, hoewel het leven zelf erdoor wordt beheerst.

De Blinde Vlek van de Mensheid We overschatten onze rationaliteit omdat we deze correlateren met ons vermogen om gereedschappen te creëren. We kijken naar onszelf terwijl we complexiteit produceren en veronderstellen dat de geest erachter helder, gedisciplineerd en zelfregulerend moet zijn. Gereedschapsmaken wordt een proxy voor innerlijke controle. Die correlatie is verkeerd. Gereedschapsmaken is een externe competentie. Rationaliteit is een interne beperking. De een vergroot de macht. De ander beperkt het misbruik van macht. Neem de gereedschappen weg en wat overblijft is een biologisch systeem gevormd door overlevingsdruk. Veel gedrag wordt geïnitieerd voordat het wordt begrepen. We handelen onbewust, automatisch, emotioneel, impulsief, en dan vertellen we het verhaal. Het verhaal creëert samenhang achteraf, en samenhang wordt verward met intentie. Een geest kan briljant zijn in uitleggen terwijl deze nog steeds door impuls wordt geleid. Schaal maakt dit tot een beschavingsprobleem. Wanneer status, angst, imitatie en beloningsjacht het menselijke substraat domineren, versterken de systemen die bovenop dat substraat zijn gebouwd dezelfde krachten. Gereedschappen corrigeren de operator niet, gereedschappen vergroten de gevolgen van de operator. Als we niet zo arrogant waren, zouden we zelfkennis, perspectief en helderheid als de eerste laag van vooruitgang beschouwen. Zij zijn de regerende laag.

Gedachten... Ik denk dat betalingen aan makers netto schadelijk zijn voor sociale content omdat ze creatie omzetten in een spel van aandacht, en aandacht is gemakkelijker te verkrijgen dan kwaliteit. Zodra weergaven gelijk staan aan geld, verschuift de prikkel naar wat de betrokkenheid het snelst verhoogt: verontwaardiging, tribale lokmiddelen, domme dopamine, vernedering, herhaling, en de feed wordt iets waar je op reageert in plaats van iets waar je van leert. Het grotere probleem is dat platformbetalingen geen normen hebben. Sponsoren, advertenties, abonnementen, zelfs productverkopen dwingen tot een soort filtering, merkrisico, keuze van het publiek, langdurig vertrouwen. Algoritmische betalingen volgen de betrokkenheid, en betrokkenheid is onverschillig ten opzichte van waarde. De machine kan inzicht niet van ontsteking onderscheiden, dus betaalt het voor beide, en het neigt naar wat schaalbaar is. Als ik een platform bezat, zou ik betalingen aan makers volledig verwijderen. Geef mensen distributie en tools, en duw monetisatie buiten het algoritme. Het platform zou alleen een podium moeten zijn. Wanneer een sociale app betaalt voor aandacht, kiest het voor vastlegging boven cultivatie.