Opgroeien in een soort van armoede of middenklasse was chill omdat je een breed scala aan ervaringen krijgt en het lijkt veel leuker / karakteropbouwend dan opgroeien in welvarende omstandigheden. Maar ik denk dat als ik het niet had uitgevonden en een baan had moeten hebben die ik niet leuk vond na mijn 22e, ik binnen 3 jaar mijn shit helemaal had opgeblazen.

Ik heb echt respect voor mensen die gewoon hard werken voor hun gezin of verantwoordelijkheden of wat dan ook. Ik respecteer geen mensen die de kans hebben om het risico te nemen voor hun droom en dat niet doen, maar sommige mensen zitten echt vast en gaan door, en dat is bewonderenswaardig.