Dit is behoorlijk interessant van voormalig powerlifting kampioen Pete Rubish, voor wat het onthult over de bijna universele neiging in de wereld van het tillen om alles wat gezegd of gedaan wordt door lifters aan de top van de sport te verheffen en hun vorm of programmering in wezen immuun te maken voor kritiek of vragen van iedereen die zelf niet ook aan de top van de sport staat. Ongeveer tien jaar geleden had ik een cliënt - zelf nauwelijks een toegewijde recreatieve lifter, maar geïnteresseerd in de sport om welke reden dan ook - die niet kon geloven dat ik het niet eens was met veel van wat ik zag van veel hoog niveau powerlifters, waaronder Rubish, die hij om welke reden dan ook bijzonder leuk vond. Natuurlijk bekritiseerde ik hen niet persoonlijk, maar wees ik tekortkomingen in hun aanpak aan, en probeerde ik mijn cliënt uit te leggen dat wat Rubish deed niet zou werken voor hem of vrijwel al mijn reguliere cliënten die drie of vier dagen per week een uur trainen, en niet op gear. Een veelvoorkomend thema van onenigheid dat ik hier op Twitter de hele tijd heb met mensen. Hoe dan ook, Pete stopte met powerlifting en ik stopte ook met het volgen van de sport, dus ik had een tijdje niets van hem gehoord of aan hem gedacht. Maar deze post verscheen vandaag op mijn IG-feed, en ik vond het erg interessant met betrekking tot dit onderwerp. Hier geeft Pete min of meer toe dat hij veel van de dingen die ik tien jaar geleden aan mijn cliënt wees, verkeerd had, maar mijn cliënt had moeite om me te geloven - en waar, als dit vandaag zou gebeuren, mijn opmerkingen overspoeld zouden worden door mensen die me een idioot zouden noemen omdat ik het niet eens was met een recordhouder, aangezien ik zelf geen kampioen lifter ben. Natuurlijk krimp ik ineen als ik deze tieners deze absurde "optimale" bewegingen zie doen en beweren dat de enige reden dat ze niet zo groot en sterk zijn als iedereen anders, genetica en gear is. Maar tegelijkertijd moeten we ons herinneren dat het echt waar is dat veel van de top mensen zo zijn geworden vanwege genetica en gear (en hard, consistent werk), en hun aanpak is niet noodzakelijk schaalbaar en zou niet goed werken voor de algemene bevolking. Met andere woorden, hun succes is vaak ondanks de manier waarop ze dingen doen, eerder dan vanwege het. Het vergt wijsheid en inzicht om het verschil tussen die twee te zien en niet automatisch de ene of de andere kant te kiezen, wat de meeste mensen lijken te doen.